Ostre śródmiąższowe zapalenie płuc spowodowane koronawirusem – czym jest i jakie ma konsekwencje?

marcin Blog 0 komentarze/y

Ostatnie miesiące upływają nam pod znakiem toczącej się epidemii zakażeń wirusem SARS-CoV-2, który powoduje chorobę zwaną COVID-19. Media codziennie donoszą o nowych zachorowaniach, a także niestety o kolejnych zgonach spowodowanych zapaleniem płuc powikłanych ostrą niewydolnością oddechową. O profilaktyce zakażeń i o objawach infekcji mówi się wiele, jednak znacznie rzadziej wyjaśnia się, dlaczego infekcja spowodowana koronawirusem jest tak niebezpieczna, że prowadzi do niewydolności oddechowej, a w konsekwencji nawet śmierci. Okazuje się, że koronawirus wywołuje niezwykle niebezpieczną chorobę – ostre śródmiąższowe zapalenie płuc. Na czym polega, jak się objawia i jakie mogą być konsekwencje jej przebycia? O tym w dzisiejszym artykule.

Na czym polega śródmiąższowe zapalenie płuc?

To infekcja tocząca się w miąższu płuc, czyli w gąbczastej strukturze złożonej z drobnych kanalików, czyli oskrzelików, które doprowadzają powietrze do pęcherzyków płucnych.

W pęcherzyku płucnym zachodzi cały proces wymiany tlenu i dwutlenku węgla.

Jak to się dzieje? Pęcherzyk jest otoczony siecią naczyń włosowatych, przez które płynie krew. Do pęcherzyka doprowadzane jest powietrze, a dzięki strukturze ścian pęcherzyka gazy mogą przenikać do naczyń włosowatych, przez co dostarczany jest do nich, a konkretnie do erytrocytów tlen, a odbierany dwutlenek węgla. Na skutek postępującej przebudowy i uszkodzeniem struktur w okolicach pęcherzyków płucnych dochodzi do zaburzeń wymiany gazowej, tlen nie może być prawidłowo dostarczany do erytrocytów i powstają duszności.

Jakie są objawy śródmiąższowego zapalenia płuc?

Objawy choroby są ostre i szybko postępują. Początkowo są to objawy podobne do grypy: bóle mięśni, ogólne osłabienie i złe samopoczucie, występuje gorączka, ból gardła i kaszel, utrata smaku i węchu. U części chorych dołącza szybko postępująca duszność, przyspieszony oddech i czynność pracy serca a także spadek wysycenia krwi tlenem (czyli saturacja). W przypadku osób zakażonych koronawirusem mogą pojawić się objawy zapalenia górnych dróg oddechowych i suchy kaszel, który zmienia się (“brzmi” inaczej), gdy rozwinie się zapalenie płuc.

Diagnostyka i leczenie

W przypadku ostrego śródmiąższowego zapalenia płuc spowodowanego przez zakażenie koronawirusem leczenie odbywa się w szpitalu. Do diagnostyki poza tradycyjnym badaniem fizykalnym wykorzystuje się badania obrazowe, czyli zdjęcie RTG klatki piersiowej i tomografię komputerową.

Leczenie polega na podawaniu leków z grupy przeciwwirusowych, wspomagających działanie układu odpornościowego, glikokortykosteroidów systemowych. W przypadku chorych z niewydolnością oddychania niezbędna jest tlenoterapia a u części intubacja i wentylacja inwazyjna.

Jakie są konsekwencje zakażenia koronawirusem

Okazuje się, że u części pacjentów pomimo tego, że objawy infekcji ustąpiły utrzymują się złe samopoczucie, niewydolność oddychania, kaszel i upośledzona tolerancja wysiłku. Zmiany śródmiąższowe stwierdzane w badaniu tomografii komputerowej utrzymują się różnie długo. U części chorych dochodzi do zmian o typie włóknienia.

W przypadku osób, u których w przebiegu zakażenia SARS CoV -2 doszło do rozwoju ARDS (zespołu ostrej niewydolności oddechowej) choroba może zakończyć się zgonem lub trwałym uszkodzeniem płuc i niewydolnością oddychania.

Przeszedłeś infekcję koronawirusem i chcesz skontrolować stan swoich płuc? Zrobisz to u PULMONOLOGA, którego znajdziesz w ARKMEDIC.

Alergia u dorosłych? To możliwe!

marcin Blog 0 komentarze/y

Często zapominamy, że alergia może pojawić się w każdym wieku, także u osób dorosłych. Zapewne wielu z nas kojarzy reakcję alergiczną z katarem, kichaniem i łzawiącymi oczami, jednak to nie jedyne jej objawy. Jakie rodzaje alergii wyróżniamy? Jak się objawiają? Na te i kilka innych pytań odpowiedź znajdziesz w poniższym artykule.

Czym tak właściwie jest alergia?

To nabyta, nieprawidłowa, nadmierna reakcja naszego układu odpornościowego występująca w odpowiedzi na kontakt z alergenem, czyli substancją występującą w środowisku zewnętrznym, którą nasz organizm uznaje za obcą i zaczyna się przed nią bronić. Alergenem mogą być pyłki roślin, sierść zwierząt, jad owadów, kurz domowy, pokarmy (np. jaja, orzechy). Warto wiedzieć, że objawy alergii nie pojawiają się podczas pierwszego kontaktu z alergenem – wtedy dochodzi do pobudzenia limfocytów T i produkcji immunoglobulin klasy IgE, a przy kolejnym kontakcie dochodzi do reakcji alergicznej, podczas której wydzielane są m.in. histamina, cytokiny i inne substancje, co prowadzi do rozwoju stanu zapalnego.

Rodzaje i objawy alergii

Podział alergii opiera się na rodzajach alergenów, które powodują wystąpienie reakcji. Wyróżniamy alergię: kontaktową, wziewną i pokarmową.

O alergii pokarmowej mówimy wtedy, gdy reakcja alergiczna występuje na skutek zjedzenia pokarmu, który zawiera alergen. Objawy pojawiają się przede wszystkim po stronie układu pokarmowego i są to bóle brzucha, nudności, biegunki, wymioty, uczucie nieprzyjemnego przelewania i wzdęcia. Najczęściej występującym alergenem pokarmowym są białka mleka krowiego, a także pszenica, jaja, orzechy, seler, czy też owoce morza, ryby i cytrusy.

Alergia wziewna jest powodowana przez alergeny, które dostają się do organizmu poprzez drogi oddechowe. Są to przede wszystkim roztocza kurzu domowego, a także pyłki drzew i traw. Najczęściej objawia się nieżytem nosa zwanym też katarem siennym, czyli pojawieniem się wodnistego kataru, kichaniem, dusznościami, swędzeniem i drapaniem w gardle i nosie, a także swędzeniem, pieczeniem, zaczerwienieniem i łzawieniem oczu.

Z kolei alergia kontaktowa powstaje na skutek kontaktu alergenu z naszą skórą. Alergenem powodującym ten typ reakcji mogą być składniki kosmetyków, detergentów, leków stosowanych zewnętrznie, a także zawarte w biżuterii metale. Objawy alergii kontaktowej to pokrzywka atopowa, czyli swędzące bąble otoczone zaczerwienioną skórą lub też wyprysk atopowy, czyli atopowe zapalenie skóry, które powoduje silny świąd i zaczerwienienie skóry, suchość i pojawienie się wyprysku.

Najpoważniejszą i jednocześnie najgroźniejszą formą reakcji alergicznej jest wstrząs anafilaktyczny, który objawia się kaszlem, dusznościami i świszczącym oddechem, spadkiem ciśnienia tętniczego krwi, utratą przytomności i obrzękiem tkanki podskórnej. Mogą także wystąpić objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka) oraz reakcja skórna w postaci swędzących bąbli.

W jaki sposób diagnozujemy alergię?

Do zdiagnozowania alergii niezbędna jest wizyta u lekarza alergologa, który zleci wykonanie testów pozwalających zidentyfikować alergeny. najczęściej stosowane są testy serologiczne pozwalające oznaczyć poziom przeciwciał IgE we krwi, a także testy skórne, w których ocenia się wielkość zmiany skórnej pojawiającej się w miejscu zaaplikowania alergenu. W ramach diagnostyki można opierać się też na testach molekularnych wykonywanych z próbki krwi i oznaczających obecność specyficznych przeciwciał IgE.

Metody leczenia alergii

Leczenie alergii opiera się na leczeniu objawowym i przyczynowym. Leczenie objawowe łagodzi symptomy alergii i polega na stosowaniu leków antyhistaminowych, glikokortykosteroidów, leków obkurczających śluzówkę nosa, a także leków będących pochodnymi kromonu (głównie kromoglikan sodu i nedokromil), które przede wszystkim hamują wydzielanie histaminy. Dawkę, częstotliwość i okres stosowania leczenia dobiera lekarz na podstawie nasilenia i objawów alergii. Często stosuje się leki do stosowania miejscowego – wziewne, donosowe, do worka spojówkowego, by uzyskać maksymalnie duże stężenie leku w danym miejscu. Pozwala to także na uniknięcie ogólnoustrojowych działań niepożądanych.

Leczenie przyczynowe to immunoterapia swoista, czyli tak zwane odczulanie. Prowadzi ono do zmniejszenia wrażliwości organizmu na dany alergen, co w konsekwencji powoduje zmniejszenie nasilenia lub eliminację objawów choroby. Początkowo stosuje się minimalne dawki alergenów, a następnie stopniowo je zwiększać, co pozwala “wytrenować” nasz układ odpornościowy.

W ARKMEDIC znajdziesz wykwalifikowanych ALERGOLOGÓW, którzy specjalizują się zarówno w diagnostyce, jak i leczeniu alergii, także w leczeniu z wykorzystaniem immunoterapii.

Astma u dzieci

marcin Blog 0 komentarze/y

Zgodnie z danymi Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) astma dotyka ponad 300 milionów ludzi na całym świecie i jest to jedna z najczęściej występujących chorób przewlekłych u dzieci. Czym właściwie jest astma, jak się objawia, w jaki sposób można ją zdiagnozować, a także jakie są najczęstsze sposoby leczenia – o tym wszystkim opowiemy w dzisiejszym artykule.

Astma to przewlekła choroba dróg oddechowych o złożonym mechanizmie powstawania i szeregiem różnych objawów. U jej podłoża leży przewlekły stan zapalny dróg oddechowych, który sprawia, że oskrzela są bardziej wrażliwe na czynniki drażniące. Kontakt z czynnikiem drażniącym powoduje zwężenie oskrzeli na skutek skurczu mięśni, które je otaczają, a także obrzęku wyściełającej je błony śluzowej, co w efekcie sprawia, że dziecko ma trudności z oddychaniem.

Jakie są przyczyny astmy?

Nie jest możliwe określenie jednoznacznie, co jest przyczyną rozwoju astmy, jednakże istnieje zestaw czynników, które mogą predysponować do rozwoju tej choroby. Jedną z nich jest predyspozycja genetyczna, która polega na tym, że jeśli u rodziców stwierdzono występowanie astmy, alergii lub atopowego zapalenia skóry, to dziecko może zachorować na astmę. Inne czynniki to występowanie u dziecka alergii na roztocza kurzu domowego, sierść zwierząt i pyłki roślin, częste infekcje dróg oddechowych (szczególnie wirusowe), narażenie dziecka na działanie dymu tytoniowego i wysoki poziom zanieczyszczenia środowiska, a szczególnie powietrza.

Jak objawia się astma?

Do charakterystycznych objawów należą świszczący oddech lub słyszane w badaniu lekarskim świsty nad płucami, duszności i trudności w oddychaniu, płytki oddech, kaszel – głównie suchy i męczący, pojawiający się najczęściej podczas snu i nad ranem, częste zapalenia oskrzeli, uczucie ucisku/gniecenia/łaskotania w klatce piersiowej. Objawy te mogą występować w różnych połączeniach i zmiennym nasileniu, jednak zawsze towarzyszy im mniejsza tolerancja wysiłku spowodowana zmniejszoną drożnością oskrzeli.

Warto dodać, że objawy astmy mogą występować całe życie, ale chorobę można też utrzymywać pod kontrolą. Stopień jej nasilenia jest różny u poszczególnych pacjentów, może mieścić się w granicach lekkich i epizodycznych napadów do astmy ciężkiej, jednak ta odmiana występuje u mniej niż 5% pacjentów.

W jaki sposób diagnozujemy astmę?

Diagnostyka astmy rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu, badaniu fizykalnym i ocenie czynności płuc. Często niezbędne jest wykonanie prostych testów oddechowych, takich jak spirometria, która mierzy ilość powietrza, jaką dziecko jest w stanie nabrać i wydmuchać z płuc. Innym testem jest pomiar szczytowego przepływu wydechowego (PEF), który polega na jak najmocniejszym i jak najszybszym wydmuchiwaniu powietrza z płuc do urządzenia. Czasem dodatkowo wykonuje się próby prowokacyjne, by ocenić stopień nadreaktywności oskrzeli na wybrane czynniki drażniące.

Jakie są metody leczenia astmy?

Dobrze dobrane leczenie pozwala na tyle kontrolować astmę, by ta nie ograniczała aktywności dziecka. Najczęściej stosuje się leki w inhalatorach wziewnych i są to: leki rozkurczowe i przeciwleukotrienowe.

Leki rozkurczowe powodują rozszerzenie oskrzeli, w zależności od preparatu różnią się długością działania. Są stosowane w momencie zaostrzenia choroby, by zmniejszyć dolegliwości.

Leki przeciwleukotrienowe, zwane też lekami kontrolującymi działają wolniej, niż leki rozkurczowe. Ich głównym zadaniem jest jest działanie przeciwzapalne, co przyczynia się do poprawy stanu oskrzeli, nie przynoszą natomiast ulgi w czasie napadu. Należy przyjmować je regularnie, zgodnie z zaleceniami lekarza. Gdy astma jest pod kontrolą często zmniejsza się ich dawki, by stosować możliwie najmniejszą, skuteczną dawkę.

Warto wiedzieć, że nie wszystkie dzieci chorujące na astmę muszą przyjmować leki kontrolujące, czasem wystarczy jedynie stosowanie leków rozkurczowych w razie wystąpienia objawów astmy.

W ARKMEDIC znajdziesz zarówno doświadczonych pulmonologów, jak i alergologów, którzy zajmują się diagnostyką i leczeniem astmy u dzieci.

Infekcje dróg oddechowych u dzieci

marcin Blog 0 komentarze/y

Infekcje dróg oddechowych należą do najczęściej występujących infekcji u dzieci, szczególnie w okresie, gdy maluch uczęszcza do żłobka lub przedszkola.

U dzieci w tym okresie rozpoznaje się średnio około ośmiu infekcji dróg oddechowych w ciągu roku, z czego zdecydowana większość to infekcje wirusowe wywołane przez rynowirusy, adenowirusy, wirus paragrypy, a także wirus grypy. Oczywiście zdarzają się też zakażenia bakteryjne, jednakże bardzo często bakterie nie są pierwotną przyczyną choroby, lecz jest to powikłanie infekcji wirusowej.

Jakie są objawy infekcji dróg oddechowych?

Objawy takiej infekcji są różne, zależnie od umiejscowienia zakażenia.

W przypadku górnych dróg oddechowych, czyli nosa, zatok, gardła i uszu najczęściej powodują wodnisty, bezbarwny lub jasnożółty katar, obrzęk błony śluzowej nosa i uczucie zatkanego nosa, ból gardła i jego zaczerwienienie, trudności z połykaniem, ból ucha i gorączkę, zazwyczaj do 38,5 stopnia Celsjusza, suchy kaszel, który stopniowo przechodzi w mokry, a także szczególnie u małych dzieci ból brzucha, biegunka i wymioty. Dziecko jest osłabione, marudne i rozdrażnione, a także skarży się na bóle mięśni i stawów.

Przy infekcjach krtani i tchawicy pojawia się bardzo charakterystyczny, szczekający kaszel, chrypka i duszności.

Przy zapaleniu oskrzeli głównym objawem jest kaszel, który może utrzymywać się nawet 2-3 tygodnie.

Z kolei przy zapaleniu płuc pojawiają się przede wszystkim gorączka, kaszel i trudności w oddychaniu.

Co robić, gdy pojawią się objawy infekcji?

Gdy u malucha pojawiły się objawy infekcji dróg oddechowych, ale dziecko jest pogodne, pije odpowiednią ilość płynów, zjada posiłki i jest ogólnie w dobrym stanie możemy poprzestać na domowym leczeniu objawowym. Przede wszystkim należy dbać o odpowiednie nawodnienie, szczególnie, jeśli u dziecka występuje podwyższona temperatura. Usuwaj wydzielinę z nosa korzystając z aspiratora, po uprzednim zwilżeniu jej roztworem wody morskiej lub soli fizjologicznej (znajdziesz je w aptece, bez recepty). Jeżeli dziecko potrafi już samo wydmuchiwać nos dbaj o to, by robiło to odpowiednio często i poprawnie. Gdy wystąpi gorączka możesz podać leki przeciwgorączkowe, takie jak paracetamol lub ibuprofen w dawce odpowiedniej do wieku i masy ciała dziecka. Zadbaj o to, by temperatura w pomieszczeniu wynosiła około 20 stopni Celsjusza i nawilżaj powietrze – możesz powiesić mokry ręcznik na kaloryferze lub włączyć nawilżacz powietrza. Jeżeli jednak nie widać poprawy, lub stan malucha się pogarsza – nie zwlekaj i skontaktuj się z lekarzem-pediatrą.

Czy infekcje dróg oddechowych mogą być groźne?

Jak już wspominaliśmy, większość infekcji dróg oddechowych u dzieci to infekcje wirusowe, które mają łagodny przebieg. Zdarza się jednak, że organizm nie radzi sobie ze zwalczaniem infekcji lub dochodzi do nadkażeń bakteryjnych. Jeżeli więc pojawia się wysoka gorączka, której nie da się obniżyć lekami, występuje duszność, problemy w karmieniu, widoczny jest znaczny wysiłek przy oddychaniu, nadmierna senność lub kontakt z dzieckiem jest utrudniony należy niezwłocznie skontaktować się z pediatrą.

Hemoroidy – czym są, jakie dają objawy i jak je leczyć?

arkmedic Blog

Zgodnie ze statystykami okresowo dotyka nawet co drugiego Polaka. Należy do najczęstszych i najbardziej wstydliwych chorób cywilizacyjnych. O czym mowa? O hemoroidach, zwanych też żylakami odbytu. Czym są, jak sobie pomóc i czy trzeba iść do lekarza? O tym opowiemy w dzisiejszym artykule.

Czym są hemoroidy i jakie są ich przyczyny?

Guzki krwawnicze to wypełnione krwią poduszeczki, które naturalnie występują w odbycie i razem z mięśniami zwieracza kontrolują proces wydalania Czasem zdarza się, że guzki rozciągają się i wypełniają krwią tak bardzo, że nie są w stanie z niej do końca opróżnić, co powoduje ból podczas defekacji, a także może być przyczyną powstawania stanów zapalnych.

Przyczyny powstawania hemoroidów są bardzo różne. Sprzyja mu siedzący i mało aktywny tryb życia, niewłaściwa, uboga w błonnik dieta i zbyt mała ilość płynów, które prowadzą do zaparć, które z kolei zmuszają błonę śluzową odbytu do nadmiernego rozciągania się. Hemoroidy powstają również u kobiet w zaawansowanej ciąży, gdy płód uciska układ żylny, co może zaburzać przepływ krwi i powodować zaburzenia pracy jelit. Także nadmierne parcie podczas porodu może sprawiać, że guzki krwawnicze rozciągną się, co w efekcie da początek hemoroidom. Choroba ta występuje też często u osób po 50 roku życia, u których zwalnia perystaltyka jelit, co sprzyja tworzeniu się żylaków odbytu, a także u osób otyłych, osób używających często środków przeczyszczających oraz osób po zabiegach w obrębie krocza i odbytu.

Jakie są objawy hemoroidów?

Początkowo choroba objawia się dokuczliwym swędzeniem odbytu, które często zostaje zlekceważone. Świądowi towarzyszy podrażnienie śluzówki i sącząca się wydzielina. Następnie pojawia się uczucie niepełnego wypróżnienia i krew na papierze toaletowym podczas podcierania. Z czasem guzek wypada, a po czasie samoistnie się cofa. W zaawansowanym stadium hemoroidy pozostają poza odbyt i niezbędna jest interwencja chirurgiczna.

Jak wygląda diagnostyka i leczenie hemoroidów?

Leczeniem chorób odbytu zajmuje się lekarz proktolog i to do niego powinniśmy udać się, jeżeli podejrzewamy u siebie hemoroidy. Aby postawić diagnozę lekarz przeprowadza wywiad oraz wykonuje badanie palcem per rectum. Dodatkowo może też wykonać anoskopię, czyli oglądanie końcowego odcinka odbytnicy przez wziernik. Badania są bezbolesne, nieinwazyjne i trwają tylko chwilę.

Sposób leczenia hemoroidów jest zależny od stopnia zaawansowania choroby. Stosuje się maści, czopki i tabletki działające przeciwzapalnie, przeciwświądowo i przeciwobrzękowo. Przy hemoroidach II i III stopnia wykorzystuje się gumkowanie, czyli tzw. metodę Barrona, która polega na nałożeniu na nasadę guza gumowego pierścienia, co powoduje odcięcie dopływu krwi do guzka i jego obumarcie i odpadnięcie. Czasem stosuje się też leczenie operacyjne: metodę Morinagi, czyli nieinwazyjna operację polegającą na zamknięciu naczyń hemoroidalnych, metodę Longo, czyli usunięcie i zaszycie fragmentu błony śluzowej z wykorzystaniem staplera lub też cięcie operacyjne: metodę klasyczną Milligana-Morgana (wycięcie guzków i pozostawienie otwartych ran) lub metodę Fergusona (wycięcie guzków i zszycie ran).

W ARKMEDIC znajdziesz specjalistę proktologa, który zajmuje się diagnostyką i leczeniem hemoroidów, wykonuje też Gumkowanie metodą Barrona. Nie zwlekaj, umów się na wizytę.

Ból głowy – rodzaje i przyczyny

arkmedic Blog

Ból głowy to zdecydowanie najczęściej odczuwana przez ludzi dolegliwość. Dodatkowo istnieje wiele czynników, które mogą determinować wystąpienie bólu. Warto pamiętać, że nie zawsze jest to objawy bardzo poważnej choroby, co nie znaczy jednak, że dolegliwość tę należy lekceważyć.

Rodzaje bólu głowy

Bóle głowy dzieli się na dwie podstawowe kategorie: bóle głowy pierwotne (samoistne), do których zaliczamy migrenę, klasterowy ból głowy i napięciowy ból głowy oraz ból głowy wtórny, czyli wywołany różnymi chorobami. Za przyczynę występowania pierwotnego bólu głowy uważa się zmiany w naczyniach lub nerwach, a także nieprawidłowe wydzielanie neuroprzekaźników. Nie są one spowodowane zmianami strukturalnymi w mózgu. W przypadku wtórnego bólu głowy za przyczynę powstawania uznaje się przemieszczanie, ucisk lub pociąganie struktur wewnątrzczaszkowych – dużych naczyń żylnych, tętnic, opon. Może on także wynikać z patologicznych zmian, które pojawiły się w zatokach żylnych mózgu, a także z powodu uszkodzenia okostnej lub kości czaszki. Dziś przyjrzymy się bliżej pierwszej kategorii, czyli pierwotnym (samoistnym) bólom głowy.

Migrena

Migrenowe bóle głowy należą do jednej z najczęściej występujących chorób układu nerwowego.

W przypadku występowania migreny u pacjenta pojawia się napadowy ból głowy, a pomiędzy napadami nie występują zazwyczaj żadne inne dolegliwości. Do najczęściej występujących rodzajów migren należą migrena bez aury i migrena z aurą.

W przypadku migreny bez aury nagle pojawia się ból głowy o średniej mocy lub bardzo silny, przeważnie tętniący/pulsujący. Zazwyczaj obejmuje połowę głowy – lewą lub prawą, ale może też dotyczyć całej głowy. Dolegliwościom bólowym mogą towarzyszyć inne objawy, takie jak nudności i wymioty, światłowstręt, zła tolerancja hałasu i zapachów. Dodatkowo ruch i aktywność fizyczna powodują nasilenie dolegliwości.

Z kolei w przypadku występowania migreny z aurą napad w postaci takiej, jak opisany w poprzednim akapicie poprzedza pojawienie się tak zwanej aury, czyli najczęściej pojawienia się błyszczącej, drgającej plamy w polu widzenia, czasem ubytku pola widzenia. Trwa to kilka minut i pojawia się zazwyczaj od kilku do kilkudziesięciu minut przed wystąpieniem bólu.

Napady migreny trwają od kilku do nawet 72 godzin, występują z różną częstotliwością – od kilku w roku do kilku w miesiącu i różnią się nasileniem. Podczas lekkiego napadu zostaje zachowana, choć zmniejszona zdolność do pracy oraz wykonywania codziennych aktywności, w czasie trwania napadu o średniej mocy zdolności do pracy zostają w znacznym stopniu upośledzone, a w przypadku ciężkiego napadu wykonywanie codziennych czynności w ogóle nie jest możliwe. Napady pojawiają się spontanicznie, choć czynniki takie jak stres, zmiana pogody, podróż, zaburzenia rytmu snu, niektóre pokarmy, napoje i leki mogą je prowokować.

Napięciowy ból głowy

Ból głowy typu napięciowego jest najbardziej rozpowszechniony i występuje przeważnie u kobiet. Jest odczuwany jako tępy, uciskowy ból o niezbyt silnym natężeniu. Obejmuje całą głowę lub jest umiejscowiony w czole, skroniach lub części potylicznej. W przeciwieństwie do migreny nie ma charakteru napadowego, ale pojawia i nasila się powoli. Napięciowe bóle głowy trwają kilka godzin, ale też kilka dni, czy nawet tygodni, następnie ustępują i znów się pojawiają.

Bólom głowy typu napięciowego sprzyjają przede wszystkim stres i silne emocje. Ten typ dolegliwości bólowych występuje też u osób cierpiących na nerwice.

Klasterowy ból głowy

Klasterowe bóle głowy występują dość rzadko. Mają charakter napadowy, a ból ma bardzo dużą intensywność. Umiejscowiony jest po jednej stronie głowy, w okolicy oczodołu, czoła i skroni. Dolegliwościom bólowym towarzyszą łzawienie i zaczerwienienie oka, obrzęk powieki, wyciek surowiczy z nosa lub uczucie jego zatkania oraz objaw Hornera, a także pobudzenie, które sprawia, że podczas napadu pacjenci najczęściej chodzą. Ból trwa od kilku minut do około 3 godzin, może pojawiać się kilkakrotnie w ciągu doby – szczególnie w nocy i często o tej samej porze. Po kilku lub kilkunastu tygodniach napady samoistnie ustają i pojawia się okres remisji trwający od kilku tygodni do nawet kilkunastu lat.

Gdzie szukać pomocy?

Jeżeli bóle głowy pojawiają się u Ciebie często, są bardzo silne lub po prostu Cię to niepokoi warto skonsultować się z lekarzem. Możesz wybrać się do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej lub internisty, którzy po przeprowadzeniu wywiadu i badań pokierują Cię dalej do specjalisty lub samodzielnie wybrać się do NEUROLOGA W ARKMEDIC znajdziesz specjalistów z dziedziny NEUROLOGII, którzy zajmują się diagnostyką i leczeniem bólu głowy.

Całościowe zaburzenia rozwojowe u dzieci

arkmedic Blog

Każde dziecko rozwija się w swoim własnym tempie. Czasem zdarza się, że nabywanie niektórych umiejętności trwa trochę dłużej lub zaczyna się później - to całkowicie normalne. Jednak jeśli przez pewien czas nie zauważamy u naszego malucha postępów w rozwoju, czy też nabycia nowych umiejętności lub obserwujemy regres powinniśmy się zaniepokoić i skonsultować ze specjalistą.

Małe dzieci cechuje duża aktywność i uparte podejmowanie różnych wyzwań. Sprawia to, że w pierwszych dwóch latach życia dziecka możemy obserwować zmiany w zakresie posiadanych umiejętności w niemalże każdym obszarze na przestrzeni zaledwie kilku tygodni. Czasem zdarza się jednak, że w ciągu kilku tygodni lub miesięcy nic w zakresie mowy i komunikacji, rozwoju ruchowego, a także/lub w sferze emocjonalno-społecznej się nie zmienia, a maluch nie podejmuje dotychczasowych aktywności tak chętnie.

Gdy rozwój dziecka budzi niepokój możemy podejrzewać występowanie tak zwanych całościowych zaburzeń rozwojowych, do których zaliczamy autyzm wczesnodziecięcy, zespół Aspergera, zespół Retta i dziecięce zaburzenia dezintegracyjne.

Co powinno nas zaniepokoić?

Do niepokojących zachowań, które mogą wystąpić u dziecka zaliczamy na przykład takie zachowania jak powtarzane przez dziecko określone, niefunkcjonalne ruchy ciała, nietypowe używanie zabawek lub przedmiotów, tendencja do powtarzania tych samych, schematycznych zabaw, brak umiejętności naśladowania. Niepokojące powinno być także pojawienie się trudności adaptacyjnych, czyli niechęć do wprowadzania zmian i opór wobec nich, problemy z nawiązaniem kontaktu i utrzymaniem relacji z innymi ludźmi, niechęć do kontaktu fizycznego, a także trudności w rozwoju mowy, zaburzenia w komunikacji werbalnej i niewerbalnej oraz trudności z rozumieniem znaczenia słów i kontekstu wypowiedzi. Mogą wystąpić także dziwne reakcje na bodźce słuchowe smakowe lub wzrokowe.

Autyzm wczesnodziecięcy

Nazywany też autyzmem dziecięcym należy do grupy całościowych zaburzeń rozwojowych i pojawia się przed trzecim rokiem życia dziecka. Objawy dotyczą przede wszystkim trzech obszarów: nieprawidłowym funkcjonowaniu w społeczeństwie, problemach z komunikacją i mową oraz ograniczonym i powtarzającym się zestawie zachowań i zainteresowań. Dziecko izoluje się od rzeczywistości i funkcjonuje we własnym, wewnętrznym świecie, ma kłopoty ze spontanicznością, organizowaniem swojego wolnego czasu i przejawianiem inicjatywy.

Dzieci autystyczne cechuje nieadekwatna ocena bodźców społeczno-emocjonalnych, czyli: brak reakcji na uczucia innych ludzi, brakiem modulowania zachowania w zależności od kontekstu społecznego, a także bardzo słabymi umiejętnościami w zakresie integracji społecznej i emocjonalnej. Nieprawidłowości w zakresie interakcji społecznych objawiają się między innymi wycofywaniem z relacji społecznych, problemach z utrzymywaniem kontaktu wzrokowego, mimiką twarzy i gestami, niewykorzystywanie komunikacji niewerbalnej, niedostatecznym dla danego wieku rozwoju relacji rówieśniczych, a także brakiem spontanicznej potrzeby dzielenia się z innymi swoimi osiągnięciami, radością i zainteresowaniami. Problemy z komunikacją najczęściej polegają na niewykształceniu niewerbalnego języka komunikacji, opóźnieniu lub braku rozwoju mowy, braku fantazji i elementów twórczych w procesach myślenia, brak inicjatywy w podejmowaniu konwersacji i brak odpowiedzi emocjonalnej na próby nawiązania kontaktu - zarówno werbalnego, jak i niewerbalnego. Z kolei zaburzenia w zakresie zachowania przejawiają się w tendencji do narzucania rutyny i sztywności w codziennym funkcjonowaniu, ograniczonym i powtarzającym się wachlarzu zachowań, zainteresowań i aktywności, stereotypowej koncentracji zainteresowań na np. datach, rozkładach jazdy. Może tez pojawiac się opór przed zmianą w codziennej rutynie czy też szczegółów w otoczeniu dziecka, występować manieryzmy ruchowe - np. stukanie palcami, kręcenie się wokół własnej osi.

Poza specyficznymi cechami autyzmowi mogą towarzyszyć nasilone lęki, fobie, zaburzenia snu i odżywiania się, napady złości i agresji oraz samouszkodzenia. Dzieciom autystycznym może też towarzyszyć iloraz inteligencji zachowany w granicach normy, a także dziecko może przejawiać różne zdolności umysłowe, np. niezwykłą sprawność w obliczeniach czy posiadać wybiórcze talenty, np. artystyczne.

Zespół Aspergera

To zaburzenie o podłożu neurologicznym. Należy do spektrum autyzmu, najczęściej ujawnia się u dzieci po 3 roku życia. Podobnie jak w przypadku autyzmu występuje tu zaburzenie kontaktów społecznych, upośledzenie umiejętności społecznych, brak elastyczności w myśleniu, ale nie występują zaburzenia mowy i funkcji poznawczych, a poziom rozwoju intelektualnego jest najczęściej w normie, co nie powoduje problemów w przyswajaniu szkolnej wiedzy.

Najbardziej specyficznym objawem zespołu Aspergera są problemy w kontaktach z innymi ludźmi, takie jak poważne problemy z codziennymi rozmowami i kontaktami, podczas gdy prezentacja wiedzy lub zainteresowań nie stwarza takich problemów. Komunikacja dziecka z tym zaburzeniem jest uboga, ma trudności z ekspresją emocjonalną i odczytywaniem stanów emocjonalnych innych ludzi w oparciu o komunikaty niewerbalne, co powoduje trudności w budowaniu i utrzymywaniu relacji.

W zespole Aspergera mogą także pojawiać się zaburzenia sensoryczne: niezwykle duża wrażliwość na dźwięki (głównie nieoczekiwane, o wysokiej częstotliwości i dźwięki dezorganizujące, np. hałas), bodźce dotykowe - np. przytulanie, smak i konsystencję jedzenia, światło, kolory lub zapachy. Dodatkowo specyficzny jest brak reakcji lub obniżony próg reakcji na ból. Jednym z objawów może być też synestezja - to np. widzenie kolorów po usłyszeniu określonych dźwięków.

Często osoby z zespołem Aspergera posiadają ponadprzeciętne zdolności w wąskich dziedzinach, np. matematyczne, znajomość wiedzy z określonej dziedziny, niekończące się analizy ruchu planet, rozkładów jazdy itp. lub zdolność niezwykłego zapamiętywania wiadomości encyklopedycznych. Pojawia się też skłonność do zbierania i kolekcjonowania wiadomości na dany temat i rzeczy,
a bardzo wąskie i specyficzne zainteresowania mogą przybierać formę obsesji.

Zespół Retta

To neurologiczne zaburzenie rozwoju uwarunkowane genetycznie, którego dziedziczenie jest sprzężone z płcią. Zespół Retta dotyka zarówno chłopców, jak i dziewczynek, ale z uwagi na mutację genu MECP2 w chromosomie X dla chłopców jest to zazwyczaj wada letalna prowadząca do śmierci na etapie rozwoju płodowego lub po urodzeniu , podczas gdy dziewczynki rodzą się i żyją.

W przypadku zespołu Retta przebieg ciąży, porodu i okresu noworodkowego jest prawidłowy, a pierwsze objawy pojawiają się między 6. a 18. miesiącem życia. Rozwijające się dotąd dziecko staje się osowiałe, cichsze, traci kontakt z otoczeniem i nie interesuje się zabawkami. Głowa dziecka nie rośnie w oczekiwanym tempie. Często pojawia się nieuzasadniony płacz i krzyk, szczególnie w nocy. Kolejnym etapem jest regres, czyli utrata wcześniej nabytych umiejętności takich jak chwytanie, sięganie po przedmioty. Dziecko nie panuje nad rączkami, które wykonują chaotyczne, stereotypowe ruchy przypominające wykręcanie dłoni, klepanie, klaskanie, dotykanie twarzy. Występuje też utrata zdolności wykonywania skoordynowanych ruchów, utrata umiejętności społecznych: uśmiechanie się i utrzymywanie kontaktu wzrokowego, zubożenie zdolności posługiwania się i rozumienia mowy oraz opóźnienia w rozwoju psychomotorycznym. Mogą pojawić się drgawki, hiperwentylacja, bezdechy i ataki padaczkowe. Chorym na zespół Retta towarzyszą też osteoporoza, skolioza, apraksja i dyspraksja, problemy kardiologiczne, duże napięcie mięśni, bruksizm, osłabienie i duża niedowaga.

Dziecięce zaburzenia dezintegracyjne

Dziecięce zaburzenia dezintegracyjne są inaczej nazywane zespołem Hellera. To rodzaj głębokiego zaburzenia rozwojowego, w którym przez pierwsze 2-4 lata życia dziecka ma miejsce prawidłowy rozwój w zakresie mowy, interakcji społecznych, relacji, zabawy i zachowań adaptacyjnych. Po tym okresie następuje poważna utrata umiejętności społecznych, komunikacyjnych i adaptacyjnych
w krótkim, zazwyczaj kilkumiesięcznym okresie czasu. Bez żadnej oczywistej przyczyny dziecko może stać się lękliwe, łatwo wpadać w gniew, dostawać ataków złości bez widocznego powodu, tracić zainteresowanie otoczeniem, wykonywać stereotypowe i powtarzające się manieryzmy ruchowe.

U dzieci z zespołem Hellera z czasem dochodzi do zupełnego zaniku mowy i rozumienia języka oraz do obniżenia zdolności intelektualnych.

W jaki sposób diagnozuje się całościowe zaburzenia rozwojowe?

Całościowe zaburzenia rozwojowe, czyli tzw. CZR diagnozuje się zazwyczaj u dzieci przed ukończeniem trzeciego roku życia, a diagnozę stawia psycholog oraz psychiatra dziecięcy. Podstawą do postawienia diagnozy jest wnikliwy wywiad przeprowadzony z rodzicami oraz obserwacja zachowania dziecka.

Jak wygląda terapia?

Plan leczenia opracowuje się indywidualnie dla każdego dziecka biorąc pod uwagę nie tylko wiek i stan zdrowia dziecka, głębokość i rodzaj zaburzenia, ale też uwzględniając podatność dziecka na określone rodzaje działań terapeutycznych i sytuacje rodzinną. Do technik stosowanych w leczeniu całościowych zaburzeń rozwojowych zalicza się terapię logopedyczną, psychoterapię indywidualną wykorzystującą integrację sensoryczną, elementy terapii behawioralnej i opcji, terapię grupową i psychoedukację rodziców.

W ARKMEDIC znajdziesz wykwalifikowanych PSYCHIATRÓW DZIECIĘCYCH oraz PSYCHOLOGÓW DZIECIĘCYCH, którzy specjalizują się m.in. w diagnostyce i leczeniu całościowych zaburzeń rozwojowych.

Szczelina odbytu – objawy i leczenie

marcin Blog 0 komentarze/y

Szczelina odbytu to jedna z najczęściej spotykanych dolegliwości w obrębie końcowego odcinka przewodu pokarmowego. Jej występowanie powoduje u pacjentów dyskomfort i ból, lecz niejednokrotnie jest to problem na tyle wstydliwy, że zwlekają z pójściem do specjalisty.

Szczelina odbytu – co to takiego?

To podłużne pęknięcie błony śluzowej kanału odbytu, które powoduje dolegliwości bólowe. Czynnikami sprzyjającymi jej powstaniu są długotrwałe i uporczywe zaparcia, wrzody jelita i choroba Leśniowskiego-Crohna, wydalanie twardego i zbitego stolca i uprawianie częstego seksu analnego.

Jak się objawia?

Głównym objawem jest ból pojawiający się w okolicy odbytu podczas wypróżniania i utrzymujący się przez pewien czas po defekacji. Dolegliwościom bólowym najczęściej towarzyszy krwawienie – najczęściej pojawia się jako krew widoczna na papierze toaletowym podczas podcierania, na muszli klozetowej lub przy większym krwawieniu – na bieliźnie. Innymi objawami mogą być świąd, pieczenie i uczucie dyskomfortu w okolicy odbytu i krocza.

Diagnostyka i leczenie

Diagnostyką dolegliwości związanych z odbytnicą i jelitem grubym zajmuje się lekarz proktolog. To właśnie do niego powinniśmy zgłosić się w sytuacji, gdy podejrzewamy u siebie występowanie szczeliny odbytu. Lekarz proktolog podczas wizyty przeprowadza wywiad, a także wykonuje badanie fizykalne per rectum kanału odbytu i odbytnicy. Specjalista może także zlecić dodatkowe badania endoskopowe, takie jak anoskopię, kolonoskopię, rektoskopię, prześwietlenie RTG, USG przezodbytnicze oraz badanie na krew utajoną w kale.

Celem leczenia jest zmniejszenie napięcia wewnętrznego zwieracza odbytu, przez co błona śluzowa kanału odbytu będzie lepiej ukrwiona, co pozwala na wygojenie pęknięcia. Podstawowym sposobem leczenia szczeliny odbytu jest dietoterapia przy pomocy diety bogatoresztkowej, czyli bogatej w błonnik, leki rozluźniające stolec oraz leki przeciwzapalne i zmniejszające napięcie zwieraczy odbytu. W przypadku występującej przewlekłej szczeliny odbytu zaleca się wykonanie zastrzyku z toksyny botulinowej do mięśnia zwieracza. W skrajnych przypadkach stosowane jest też leczenie operacyjne.

Wakacyjna apteczka, czyli co warto zabrać ze sobą na wakacje

marcin Blog

Wakacje to czas szczególny dla wszystkich bez względu na wiek. Czas niezapomnianych przygód, bliższych i dalszych podróży, a przede wszystkim czas regeneracji i odpoczynku od codziennych trosk i obowiązków. W tym błogim okresie nie możemy jednak zapominać o swoim zdrowiu i bezpieczeństwie, dlatego przed każdym wyjazdem warto dobrze przygotować swoją wakacyjną apteczkę.

Leki stosowane przewlekle!

Pierwsze i najważniejsze co powinno znaleźć się w naszej apteczce wakacyjnej to leki, które zażywamy na co dzień, zwłaszcza jeśli cierpimy na choroby przewlekłe- nadciśnienie czy cukrzycę. Szczególnie w przypadku tej drugiej niezwykle istotny jest sposób, w jaki transportujemy i przechowujemy farmaceutyki. Warto postarać się o przenośną lodówkę lub torbę termiczną po to, by leki termolabilne (np. insulina) transportowane były w odpowiednich warunkach. Dobrym pomysłem jest także wcześniejsze przygotowanie kasetki z odpowiednimi dawkami leków na każdy dzień wyjazdu oraz ich kilkudniowym zapasem. Jest to niezwykle wygodny sposób transportowania leków, dzięki któremu zaoszczędzimy sporo miejsca. Należy jednak pamiętać, by kasetki trzymać w miejscu niedostępnym dla najmłodszych podróżników.

Leki przeciwbólowe!

Wszyscy doskonale wiemy, że ból głowy czy zęba potrafi zepsuć nawet najlepszą wakacyjną zabawę. By się przed tym chronić warto zabrać ze sobą także leki przeciwbólowe, które uśmierzą ból, a nawet początkowe objawy przeziębienia, o które nietrudno w okresie wzmożonej aktywności w górach czy po kąpielach w chłodnej wodzie.

Środki na owady i ukąszenia!

Nie ma ciepłych, letnich wieczorów bez znajomego bzyczenia przy uchu i niekomfortowych, swędzących ukąszeń. Komary mogą pojawić się wszędzie bez względu na to, jaki cel podróży wybieramy. Na szczególną uwagę zasługują jednak kleszcze! To przed nimi powinniśmy chronić się najbardziej, by uniknąć ryzyka zakażenia niebezpieczną boreliozą. Dlatego w każdej wakacyjnej apteczce powinny znaleźć się środki na owady oraz preparaty łagodzące ukąszenia.

Leki na najczęstsze dolegliwości i podstawowe tworzywa opatrunkowe!

Osoby cierpiące na chorobę lokomocyjną powinny zaopatrzyć się w środki neutralizujące jej objawy, np. takie na bazie imbiru. W każdej apteczce przydadzą się także leki na biegunkę, zaparcia czy wzdęcia, by żadne nieprzyjemne dolegliwości nie zepsuły naszych wakacyjnych planów. Warto także zabrać ze sobą podstawowe materiały opatrunkowe- plastry i bandaże, szczególnie jeśli decydujemy się na bardziej aktywne formy wypoczynku. W końcu przezorny zawsze ubezpieczony, a wakacje najlepiej spędzać bezproblemowo.